როცა მომავალი დედა ექოსკოპიის დახმარებით წინასწარ იგებს ბავშვის სქესს, უკვე მის დაბადებამდე იწყებს პაწაწინას ნივთების და ტანსაცმლის შეძენას ცისფერ ან ვარდისფერ ტონებში. ამ დროს განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ვანიჭებთ ბავშვის ტანსაცმლის ფერს, მაგრამ არ ვფიქრობთ იმაზე, რომ უკვე ჩვილის ასაკიდან ბიჭები და გოგოები განსხვავდებიან ერთმანეთისგან – როგორც ქცევით, ასევე გარემომცველი სამყაროს აღქმით და რეაქციებით – და ბავშვის აღზრდის დროს ამას ყურადღება უნდა მივაქციოთ. სხვადასხვა სქესის ბავშვის ტვინის აგებულება მართალია ბევრ რამეში მსგავსია, მაგრამ მაინც განხვავდება ერთმანეთისგან. თანაც ამ განსხვავების აღმოჩენა შეიძლება უკვე პრენატალური პერიოდიდანგაგრძელება

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------   

 

 

» საოჯახო ალბომი  

ჩვენ სახლში შენახული გვაქვს ბაბუაჩემის გაკეთებული ძველი საოჯახო ალბომი, ხის ჩუქურთმებიან ყდაში ჩასმული, რომელზეც მამაჩემის ბავშვობის ფოტოა დაწებებული. ოჯახის ისტორია ძველი საბჭოთა ჟურნალებიდან ამოჭრილი ფოტოკოლაჟების, ჰერბარიუმის გაცრეცილი ფოთლების, ყვავილების და სამახსოვრო წარწერების ფონზე იშლება. განსაკუთრებით მიყვარს ფოტო წარწერით – „ზაფხული, გურია, 1967 წ.“  ბაბუა ვენახში დგას თავის დეიდაშვილთან ერთად და პერანგის ჯიბიდან იები  მოუჩანს. ის ჩემ დაბადებამდე 10 წლით ადრე გარდაიცვალა, ხომ არ მინახავს, მაგრამ მგონია, რომ ამ ფოტოთი ზუსტად ისეთს ვიცნობ როგორიც სინამდვილეში იყო გაგრძელება

 

 

როცა მშობლები აღმოაჩენენ, რომ მათი საყვარელი შვილი, რომელსაც თითქოს არაფერი აკლია, ჩუმჩუმად დედიკოს ჩანთიდან ფულს იპარავს, ჩვეულებრივ პანიკაში ვარდებიან, ან იბნევიან. ზოგს ისტერიკა ემართება, სიცოცხლე აღარ უნდა და ეჩხუბება ბავშვს, ზოგი ამჯობინებს არ შეიმჩნიოს, თითქოს არაფერი მომხდარა, იმიტომ რომ არ იცის როგორ მოიქცეს. ხშირ შემთხვევაში, ბავშვის ქურდობას უფროსები გულდასმით მალავენ, როგორც ალკოჰოლიზმს და სხვა „სამარცხვინო“ ოჯახურ საიდუმლოს. ამ თემით იმიტომ დავინტერესდი, რომ ამასწინათ ჩემმა მეგობარმა მიამბო თავისი პრობლემის შესახებ. მისი 7 წლის გოგონა შემჩნეული ჰყავს წვრილმან ქურდობაში. მაგალითად, როცა  სტუმრად არის მეგობართან, ხშირად დაუკითხავად, დედისგან უჩუმრად ჯიბეში იდებს სათამაშოს გაგრძელება

ამას წინათ ორმა იტალიელმა ჟურნალისტმა ხელწერის კულტურის დაკნინების პრობლემას სამგვერდიანი (ვაგლახ, ნაბეჭდი) სტატია უძღვნა. დღეს ყველამ კარგად იცის: იმ ბავშვების უმეტესობა, რომლებიც კომპიუტერს და ტექსტურ გზავნილებს შესანიშნავად იყენებენ, თანაბარი ზომის მთავრული ასოებით თუ არ აწერინეს, ხელით ვეღარ წერს.

სტატიაში მოტანილ ინტერვიუში ერთი მასწავლებელი აცხადებდა, რომ მოსწავლეებს უამრავი გრამატიკული შეცდომა მოსდით, ეს სხვა, არანაკლებ მძიმე პრობლემაა: ექიმებმა გრამატიკის წესები იციან, მაგრამ ნაწერი მაინც არ უვარგათ; ადამიანი შეიძლება კალიგრაფიის ექსპერტი იყოს, და სიტყვებს სწორად ვერ წერდეს.