***

რამდენიმე დღის შემდეგ გაწვიმდა და ლიზიკომ დედას უთხრა:

- დედიკო, წვიმის დროს ხის ქვეშ არ უნდა დავდგე, არა? თავზარი დამეცემა.

***

ლიზიკო ეზოში ჩაიყვანეს, ამ დროს მეზობლის პატარა ბიჭი, გიორგი ველოსიპედით სეირნობდა.

- გიო, ახლა ლიზიკო დასვი, რა, ველოსიპედზე, - სთხოვა დედამისმა.

- ვერ დავსვამ, - მოიღრუბლა გიო.

- დასვი, რა, ნახე, რა კარგი გოგოა.

- ვე-რა! გაჯიუტდა გიო.

- კი, მაგრამ რატომ?

- იმიტომ რომ ეს ველოსიპედი ჩემი ნაპირალია, - გამოსავალი მოძებნა გიომ.

***

ლიზიკო სტუმრად წაიყვანეს. მასპინძელი ხელ-ჯოხით შეხვდა.

- ჯოხი რად გინდა? - ჰკითხა ლიზიკომ.

- ბებერი ვარ, ბაბუ და ჯოხით დავდივარ, - აუხსნა მასპინძელმა.

- აი, ჩემი მამიკო კი უბებეროა, - უპასუხა ლიზიკომ ნიშნისმოგებით.

***

ლიზიკოს ბებომ ბროწეული დაურჩია და უთხრა:

- ჭამე, ბებიკო, მოძლიერდები.

ლიზიკომ ბროწეული ბებოსაც შესთავაზა:

- შენც მიირთვი ბებიკო, მოძლიერდები, - მერე დააკვირდა ( ბებო მსუქანი, ფერიანი ქალია) და უთხრა:

- ისე, ბებიკო, შენ უკვე მოძლირებულხარ.

***

ელენე თავის სახელს სწორად ვერ გამოთქვამდა, როცა ეკითხებოდნენ, რა გქვიაო, პასუხობდა: ენენე.

ერთხელ ბებო ეკითხება:

- შენ რა გქვია?

- ენენე.

- აა, ენენე გქვია? - გაეღიმა ბებოს.

- ენენე კი არა, ე-ნე-ნე! - შეუსწორა ელენემ.

***

პატარა შოთიკოს და სოფიკოს ისე ეშინოდათ მეზობლის ქალის, რომ ეზოში ვერ ჩადიოდნენ.

- ჩადით, ჩადით, დოდო ჯაჭვით დავაბი, - დაამშვიდა ერთხელ პაპამ.

ბავშვები ეზოში ჩავიდნენ და თამაში დაიწყეს, ამ დროს დოდოც გამოჩნდა.

- დოდოს აუგლეჯიაა! - ყვირილით გაიქცნენ შეშინებული ბავშვები სახლში.

***

ლიზიკო დედამ ეზოში ქურთუკის გარეშე ჩაიყვანა ეზოში.

- დედიკო, უჩაცმულოდ მიგყავარ? - გაიხარა ლიზიკომ.

***

ტყუპები - მარიამი და თამთა ბაღში პირველად მიიყვანეს. დები ისე ტიროდნენ, რომ მთელი ეზო შეყარეს.

საღამოს ბაღიდან გამოყვანილი ტყუპები ეზოში სიხარულით შემოცვივდნენ:

- ისევ უკან დაგვაბრუნეს, ისევ უკან დაგვაბრუნეს! - თურმე ეგონათ, რომ ბაღში სამუდამოდ ტოვებდნენ.

***

გიორგის კარის მეზობელი გარდაიცვალა. ბებომ სთხოვა, არ იხმაურო და პიანინოზეც არ დაუკრა, სირცხვილიაო. საღამოს მეზობლებმა პანაშვიდის მუსიკა ჩართეს.