ბებომ მთხოვა, ჩვენს ეზოში
საფრთხობელა ჩამედგა,
ჩიტებს შეეშინდებათო,
მოიშლიან ბლის კენკვას.
შემეცოდა საფრთხობელა,
შემოსილი ძონძებით,
გავუკეთე მზის სათვალე,
ავუწითლე ლოყები.
ჩავუწანი ჩალის თმები,
დავუბნიე წკაპები,
გადავაცვი ჩემი კაბა,
ფურფუშელა ბაფთებით.
ისე კოხტად გამოვაწყვე,
რომ შეხედოთ შორიდან,
გაპრანჭული საფრთხობელა
გეგონებათ თოჯინა.
ეს რა არის, ერთმა ჩიტმა
სიყვარულიც აუხსნა,
ბლის წითელი კუნწულები
მიუტანა საჩუქრად.
ბებიკოს კი მე ვეგონე,
ჯამზე ფაფა დაასხა
და გაპრანჭულ საფრთხობელას
ჩემს მაგივრად აჭამა!

 

 

 

 

აი ია
_ აი ია, აი თითი, _
კითხვას ვსწავლობ, დღეებს ვითვლი,
მინდა, მალე წავიკითხო
ჩემი საყვარელი წიგნი.
დედიკომ თქვა: _ დავიღალე
ზღაპრების და ლექსის კითხვით,
მე კი ისე ვერ ვიძინებ,
თუ არ წავიკითხე წიგნი.
აი ია, აი თითი,
უკვე ცოტა წერაც ვიცი,
თეთრ ფურცელზე დავასკუპე
სიტყვა _ ონავარი ჩიტი.
აი ია, აი თითა,
ლექსს დავუწერ, ვინც კი მიყვარს,
და ძილის წინ ჩემს თოჯინას
ზღაპრის ნაცვლად წავუკითხავ.

 

 

 

 

 

ნეკი-ნეკისაო...
ნეკი ნეკისაო,
შერიგებისაო,
თეთრი ფისო სახურავზე
მზეს მიეფიცხაო.
მიუსკუპდა შავი ლეკვი,
მიუტანა კამფეტები:
ტოფიტა და ბონი-ბონი,
ირისი და კარამელი.
ფთილასავით თეთრი ფისო
იპრანჭება, იცინისო:
_ ლეკვს რომ ფისო შეუყვარდეს,
გაუგია ნეტავ ვისო.
სხვა რა უნდა გავიფიქრო,
ეს ისედაც ცხადიაო,
კამფეტების ჩუქება ხომ
სიყვარულის ბრალიაო.
ნეკი ნეკისაო,
ეს რა გვეღირსაო,
შავი ლეკვი ფისუნიას
შერიგებიაო.

 

ჩემო თოვლის ბაბუა,

მენატრები ძალიან,

გავიგე, რომ ბავშვებთან

გულით მოგიხარია.

ისიც ვიცი, ხურჯინი

საჩუქრებით სავსე გაქვს,

ალბათ როგორ დაგღალა

მძიმე ტვირთის ტარებამ!

ჰოდა, თოვლის ბაბუა,

იცი, მე რას ვნატრულობ?

საახალწლოდ ეგ სავსე

გუნდა-გუნდა, თოვლის გუნდა,

გაგორდება, სადაც უნდა,

გაეპარა დედა თოვლს და

კარუსელზე შემოსკუპდა.

დედა თოვლი ფიფქებს აფრქვევს:

 - ჩემი გუნდა სად არის?

მის ძებნაში გადათოვლა

თოვლმა მთელი ქალაქი.

გაიხარეს პატარებმა:

- ფანტელები ცვივა ციდან,

ეს რა კარგად მოგვილოცა

თოვლმა ახალი წლის დილა.

 

მობრძანდება თოვლის ბაბუ,

მოდის წელი ახალი,

მიწას ფიფქით ეწერება

საახალწლო ზღაპარი.

იცინიან ფანტელები,

რა ამბავი გაიგეს?

თოვლის ბაბუ შეუყვარდა

მეტიჩარა ნაძვის ხეს.

აფახულებს თეთრი ზეცა

თეთრი ფიფქის წამწამებს,

მალე თოვლი აივნებზე

თეთრ ხალიჩებს გადაფენს.

ეს ნაძვის ხე მეტიჩარა

ბრჭყვიალებით მორთულა,

ხუმრობაა?  თოვლის ბაბუ

საჩუქრებით მოსულა.

ხომ ვერ მეტყვით, როდის მოვა

ახალი წლის დილა?

თოვლის თეთრი ფანტელები

უკვე ცვივა ციდან.

რა ხანია, ბებო მიქსოვს

უზარმაზარ წინდას,

თოვლის ბაბუმ საჩუქრები

რომ ჩამიდოს, მინდა.

მინდა ბარბი თავის სახლით,

დათუნია დრუნჩაც,

ნაირ-ნაირ თოჯინებზეც

არ ვიტყოდი უარს.

ამიტომაც მიქსოვს ბებო

საახალწლო წინდას,

საჩუქრებით რომ გაივსოს,

ჩამოვკიდეთ ბუხართან

საჩუქრისთვის წინდა,

მალე თოვლის ბაბუ

შემოაღებს ჭიშკარს.

რა ხმებია, ნეტავ?

თითქოს ვიღაც ხვრინავს,

ჩვენს წინდაში თაგუნიას

მოუწყვია ბინა!

შეუსანსლავს ტკბილეული,

დაუდვია ღიპი,

მთელი სახლი აიკლო

ფშვინვითა და ხვრინვით,

ალბათ მოსწონს ძალიან,

ჭრელ წინდაში ძილი!

თაგუნიას სიმსუქნისგან

არ გაირღვეს წინდა,

ძილისგუდა თაგუნა

გავაღვიძოთ ფრთხილად.

ჩუმად, ჩუმად, ჩუმად!

თაგუნიას სძინავს,

ეს ამბავი გვიამბო

ჭორიკანა ფიფქმა.

დღეს ახალი წელია,

კეთილები ვიყოთ,

თაგუნასაც ვაჩუქოთ

სათამაშო ფისო.

ოცდახუთსა დეკემბერსა,

მადლიანი შობა დგება,

ღვთისმშობელი მარიამი

ყრმა იესოს ეფერება.

ქრისტე იშვა, ცა გაიხსნა,

სასწაული აცხადდება,

წკრიალებენ ვარსკვლავები,

შობა დგება, შობა დგება!

მოზღვავებულ სიხარულით

სული ხარობს, გული ფეთქავს,

ქრისტე იშვა, ქრისტე იშვა,

ოცდახუთსა დეკემბერსა!

მივეგებოთ, ქრისტე მოდის

სიკეთედ და მოწყალებად,

ოცდახუთსა დეკემბერსა