საზამთრო

გულთან დარდს არ იკარებს,

ამიტომაც ტოლი აქვს

სიმაღლე და სიგანე.

 

თოვლმა ვეღარ დააკავა,

გადაიცვეს მწვანე კაბა.

არ შეშინდნენ, თუმცა ცივა,

დაიკიდეს ნამი მძივად.

გვარიდებენ მორცხვად თვალებს –

რამდენია, დაითვალე!

რა ყოფილა ეს ობობა,

მთელი ეზო შემოღობა!

განა წნელით ანდა ფიცრით,

_ რა აგიხსნათ, თქვენც ხომ იცით?

ქსელს ამზადებს იმისთანას,

ვერც ხერხი ჭრის და ვერც დანა...

ირგვლივ ისე შემოფინა,

ბუზიც ვეღარ შემოფრინდა!

ტვირთი მიაქვს ჭიანჭველას,

არ სჭირდება სხვისი შველა.

თუმცა არის ერთი ციდა,

ზურგზე თვითონ მოიკიდა.

გამრჯეა და მუყაითი –

არ აშინებს მძიმე ტვირთი.

მასზე არის ათჯერ დიდი –

აბა, კარგად დააკვირდი!

 

დღისით წიგნებს კითხულობს,

არ შორდება ფუღუროს.

ღამით გარეთ დაფრინავს,

ვარსკვლავებს რომ უყუროს.

რჩევას ვინც ეკითხება,

არ ისტუმრებს უარით...

ყველაფერი სცოდნია,

მართლა ბრძენი ბუ არის!

 

დაიხურა ანამა

დედის თეთრი პანამა.

ბებიკომ და მამიკომ

უთხრეს: - ჩვენო ანიკო,

ისე ძლიერ გიხდება,

ვინც კი გნახავს, მიხვდება

სჯობს, ატაროს პანამა

გოგომ შენისთანამა.

შორი გზიდან მოდის მგზავრი –

მოაბიჯებს დინოზავრი.

გრძელი კუდით, ოთხი ფეხით

არ ჩერდება, მუდამ დადის,

განა ერთი, განა ასი –

მილიონი წელიწადი.

ზოგი არის უწყინარი,

ზოგიერთი – აბეზარი:

დიპლოდოკი, ტერაპოდი,

ნოტოზავრი, სტეგოზავრი.

ზოგი დადის ხმელეთზე და

ზოგიერთი წყალში ცურავს.

საიმედო ჯავშანი აქვს

და თავს იცავს მამაცურად.

შორი გზიდან მოდის მგზავრი,

დიდი ხვლიკი – დინოზავრი.

 

ნაწვიმარზე ამოვიდა,

თავზე ქუდი დაიკოსა,

წავუღებ და გავახარებ

ჩემს პატარა დაიკოსა.

 

ქოჩორს გვერდზე გადაიყრის,

დღეს მოტეხვას გადაურჩა.

გულიანად იცინის და

ოცდაოთხი კბილი უჩანს.

 

სითბომ იძალა, შეხედე,

ხეებს დაასკდა კვირტები.

შენ გიღიმიან, შეამჩნევ,

თუ კარგად დააკვირდები.

 

- ვინ მოუქარგა პეპელას

ეს თეთრი კაბა, ნეტავ?

- ამას რად უნდა შეკითხვა,

რაღა თქმა უნდა, დედამ!

ფუტკრისათვის გასაგზავნად

წერილსა წერს სოფო:

- რაც თაფლი გამომიგზავნე,

აღარ ავადვმყოფობ!

ყოველ დილით შენი თაფლით

ჩაის მიტკბობს დედა.

ახლა გრიპი შემოტევას

ვეღარ გამიბედავს.

ბებიკოსთან, გასულ ზაფხულს,

მინდორში რომ გდიე,

გახსოვს, ხელზე რომ მიკბინე?

 

მოუტანა მამამ ლუკას

საქართველოს დიდი რუკა.

უთხრა: რამდენიმე ფერით

აქ ხატია ყველაფერი.

დაიხსომებ, იოლია, –

თეთრად – კავკასიონია,

ლურჯი ფერით – შავი ზღვა და

ტბები, წყლები დაიხატა,

მწვანდ არის დაბლობები,

ყავისფერად – დიდი მთები,

ეს წრეები, ეს ლაქები –

სოფლები და ქალაქები.

გადასწია თავი უკან

და უცქერის რუკას ლუკა.

თვალი კარგად გააყოლა,

მერე მკლავი დაატოლა,

გააკეთა ბოლოს დასკვნა:

– არ მჯეროდა, მაგრამ, რა ვქნა,