შემოდგომის მდელოს ხედავს,

ბაჭიები ჩირგვთან წვანან,

ჩიტუნები ხეზე სხედან,

მთის ნიავი ყვითელ ფოთლებს

ათრთოლებს და ათამაშებს,

_ მოდი, ერთად ვიმღეროთო, _

ეუბნება ჩხიკვი შაშვებს.

_ კი ბატონო, _ უთხრა შაშვმა,

შეეცვალა თუმცა ნირი,

სალამური მოიმარჯვა,

მოამზადა გუდა-სტვირი.

ხოლო ჩხიკვმა დასაკრავად

დაიჭირა წვრილი ჩხირი,

სულ ჩხავილით გააყრუა

მოშრიალე ტყის ნაპირი.

_ გაჩუმდიო, _ ჰკადრა შაშვმა,

ოდნავ გაჰკრა მხარზე მხარი, _

ჩხირზე დაკვრა გაგონილა?

კი არ მღერი, მხოლოდ ჩხავი!

ეგრე ჩვენთან ვერ იმღერებ,

სხვა ვინმე გყავს სანახავი,

სად შენა და სად გალობა?

დაგვანებე, ძმაო, თავი...

_ რა ვნახეთო! _ ჩიტუნებმა

ეს ამბავი ყველას ამცნეს,

მომღერალ ჩხიკვს დასცინიან:

_ ნახეთ, ნახეთ, როგორ გვარცხვენს!..

ჩურჩულებენ ხის ფოთლებიც

და სიცილით ძირს ცვიციან,

ტყე ფიფქებით დაბინდულა.

ციყვი თავის პატარებით

ფუღუროში შეყუჟულა.

შეფრენილა ხეზე ჩიტი

ხეკაკუნა, გრძელნისკარტა,

კოდალაა, ხომ იცანით?

უკაკუნებს, ხის კანს ფანტავს.

ამ ხმაურზე გამოვიდა,

ტყეს მოავლო ციყვმა თვალი.

_ ხეკაკუნავ, გამარჯობა,

დაანებე ამ ხეს თავი,

მერე სხვა დროს მოიძიე

ეგ მატლები და ჭიები,

ნუ ხმაურობ, ეს-ესაა,

დავაძინე პაწიები.

მოდი, ჩვენთან შემობრძანდი,

არ ჩაგივლის ეგ დრო ფუჭად,

გაგათბობ და სადილადაც

რკოს მოგართმევ თხელნაჭუჭას...

ზის კოდალა ფუღუროში,

რკოს არჩევს და ციყვებს ართობს,

გარეთ თეთრი ზამთარია,

მდუმარე ტყეს მშვიდად ათოვს.